Manon

Ik ben Manon en woon in Eindhoven met mijn vriend Michiel en mijn dochtertje Lara van 5 jaar oud.

Ik heb 3 duidelijke psychosen gehad, maar achteraf denk ik dat ik al zeker 3 milde psychosen aan vooraf zijn gegaan. Hierbij deden zich vooral wanen voor met veel negatieve/angstige gedachten en kon ik informatie niet meer goed filteren. In deze situaties liep het vaak uit tot een conflict, zoals op mijn werk, bij mijn vriendinnen en mijn vriend.

De eerste duidelijke psychose die ik had was 4,5 jaar (juni 2015) geleden en deze was dan ook het heftigste, wat uitmondde in een IBS opname, een gedwongen opname. De politie heeft mij in de arm genomen en ik ben naar de PAAZ afdeling in het ziekenhuis gebracht.

Hoe ben ik daar weer bovenop gekomen?

Lara

Mijn allerliefste; ik ben twee weken opgenomen geweest waarin ik dus niet voor Lara kon zorgen. Michiel mijn vriend kwam wel bijna dagelijks naar mij toe op de afdeling. Lara heeft veel moeten huilen, maar weet niet zeker of dit kwam door gemis van mij. Opvallend was wel toen ik weer terug was thuis dat ze de nachten weer doorsliep. Tijdens de psychoses heb ik haar veel vastgehouden dus ze heeft mijn angsten misschien wel gevoeld. Hier kom ik echter nooit achter. Gelukkig is het een heel vrolijk meisje. Ik heb in die zin geluk dat ze nog maar een halfjaar was en daarna nog een keer een psychose toen ze 2 jaar was, dus ze heeft het niet bewust meegemaakt.

Vriend

Hij moest ook weer vertrouwen in mij zien te krijgen. Hij was ook in totale paniek toen dit alles gebeurde. Hij heeft twee weken, met hulp van familie voor onze dochter gezorgd waar hij best veel moeite mee had. Mijn vriend vindt het heel moeilijk om met mijn psychosen om te gaan. Hij wil het liefst uit de situatie stappen, vooral ook omdat hij meestal de boosdoener is. We hebben ook ons leven moeten aanpassen en veel moeten praten om samen verder te komen. Gelukkig is mijn vriend steeds beter in het signaleren welk gedrag ik vertoon en we samen in actie kunnen komen. De laatste psychose heeft ervoor gezorgd dat we met een telefoontje naar psychiater en een extra dag dat mijn moeder in huis kwam de psychose kunnen temperen. Michiel kan steeds beter aan mij zien wanneer ik in een psychose dreig te raken. Hij zorgt ervoor dat hij mijn moeder of zijn ouders belt om te komen, zodat hij er niet alleen voor staat. Hij vraagt mij de hulpverlening te bellen door na gesprek mogelijk medicatie op te hogen. Hierdoor voorkomen we dat het gaat escaleren en een opname noodzakelijk is.

Familie

Mijn moeder, broer hebben mij nooit iets kwalijk genomen, ook al had ik de ergste gedachten over hen. Zoals ik al zei, is mijn moeder, maar ook mijn schoonouders bij mij in huis geweest om in de zorg van Lara te ondersteunen. Ook mijn schoonouders hebben mij vertrouwen gegeven dat het goed zou komen met me.

Vrienden

Ik heb altijd een grote vriendenkring gehad, maar sinds ik in Eindhoven woon waren mijn eigen vriendinnen niet meer dichtbij. Er waren vrienden die een kaartje stuurde er waren vrienden die naar mij toe kwamen en oprecht geïnteresseerd waren in hoe het met mij ging. Toch blijf ik denken dat mensen mij een aansteller vinden en was ik bang dat ze alleen uit medelijden nog met mij omgingen.

Ik heb na de verhuizing van Arnhem naar Eindhoven voornamelijk vrienden van mijn vriend gehad waardoor ik toch altijd het gevoel had dat het meer zijn vrienden waren. Na de geboorte van Lara heb ik echt nieuwe vrienden moeten maken. Dit betekende dat ik mensen heb gevraagd nummers uit te wisselen om een keer iets af te spreken. Soms was dan het contact wederzijds en ontstond er een vriendschap en soms hoorde je ook niets terug van iemand wat soms tot teleurstelling leidde. Ook dan is het fijn als je goed kunt relativeren. In slechte dagen betrok ik het op mezelf en op andere dagen kon ik het zien dat het niet zo heeft moge zijn en er andere redenen zouden kunnen zijn.

Na mijn tweede psychose, dit was januari 2017, deze ontstond op mijn werk, ben ik anders met mijn psychose omgegaan. Ik nam zelf het initiatief om naar sommige vriendinnen te gaan om erover te praten. Door erover te praten hoorde ik bij hen hoe zij erover dachten en deelde zij ook hun dingen. Zo hoorde ik dat mijn vriendin s’middags ook wel eens een dutje deed en ik mij er helemaal niet zo schuldig over hoefde te voelen.
Gelukkig heb ik een hele lieve vriendin die mij heeft gevraagd om bij KOP-kinderen (Kinderen van Ouders met Pscyhitrische klachten) te komen als gastspreker en te vertellen over mijn ervaringen, zodat de drempel voor hen ook minder hoog is om te vertellen hoe de situatie bij hen is en mij vragen te kunnen stellen. Hierdoor voelde ik weer nut van mijn bestaan.

Hulpverlening

Hoewel er een psychiater in opleiding is geweest die net na mijn psychose mij vertelde welke diagnoses ik nog allemaal zou kunnen krijgen, wat mij erg onzeker maakte, heb ik 3 jaar lang toch goede hulp gekregen van het act-team in Eindhoven. Dit is een team van psychiater, psycholoog, sociaal psychiatrisch verpleegkundige, job-coach, ervaringsdeskundige. Zij kwamen bij mij in huis, wat erg prettig was ivm met mijn jonge dochtertje. Dit team stond echt naast mij terwijl ik niet iedereen meteen vertrouwde. Achteraf heeft elke hulpverlener mij wel iets geboden waar ik iets aan heb gehad en ook iets mee gedaan heb.

Mindfullnesscursus

Heeft mij geholpen rust te creëren in de dag en mild voor mezelf te zijn. Jezelf iets gunnen en je niet schuldig voelen, dat was een soort mantra. Tijdens mindfullnes probeer je bewust alle lichaamsdelen te voelen en je negatieve gedachten uit te bannen. Momenteel zoek ik elke dag nog een rustmoment om mij weer op te laden, zodat ik de rest van de dag weer energie heb. Een ander mantra was dat ik moest accepteren dat depressie in mijn leven hoorde en hier niet tegen moest vechten, maar het kon accepteren.

Signaleringsplan

Dit is een plan waarin fases van toestand je welke acties moet uitvoeren. Zo heb ik een signaleringsplan wat te doen, gericht op depressie en wat te doen gericht op een psychose. Bijvoorbeeld fase 1, achterdochtige gedachten, is de actie; contact opnemen met psychiater om medicijnen op te hogen. Het plan ligt altijd in onze huiskamer, dus we kunnen het er zo bij pakken.

Herstellen doe je zelf

Ik heb de cursus ‘herstellen doe je zelf’ gevolgd, deze cursus werd gratis aangeboden. Een ervaringsdeskundige vertelt in een groep met allemaal lotgenoten, hoe zijn weg is verlopen en we bespraken elke week verschillende thema’s. Ik heb daar twee vrouwen leren kennen waar ik een langere tijd moeilijkheden mee gedeeld heb.

Ervaringsdeskundige

Ik heb verschillende ervaringsdeskundigen gesproken die mij allen weer hoop gaven dat er een weg is naar een goed herstel. Ik heb even ook gedacht de opleiding voor ervaringsdeskundige te gaan volgen.

Sport

Is altijd ontzettend belangrijk voor mij geweest. Ik heb van jongs af aan gevoetbald. Inmiddels hardloop ik nu twee keer in de week. Ondanks mijn depressie bleef ik twee keer in de week hardlopen en was blij met mezelf als ik dan toch weer was gegaan. Het gaat daarbij niet om snelheid, maar meer om je lichaam en geest in beweging te krijgen. Wandelen zou ook een goede optie kunnen zijn. Hardlopen was in die periode ook fijn omdat het geen teamsport is waardoor ik, wanneer ik mij depressief voel, mij niet schuldig hoef te voelen wanneer ik minder presteer. Ik ben overigens wel voorstander van een teamsport waar je heel veel aan kan hebben, zoals teamspirit, het hebben van leuke contacten.

Werk

Belangrijk wat werk met je kan doen. Wanneer je geen werk meer hebt zit je volledig thuis. Ik had gelukkig wel Lara die mij regelmaat gaf. Maar wanneer ik bijvoorbeeld depressief was en zij moest slapen overdag ging ik ook op de bank liggen en probeerde ik te slapen. Dit lukte nooit want ik was mezelf alleen maar aan het kwellen met schuldgevoelens dat ik daar op die bank lag. Het is een lange weg geweest welk werk ik aan zou kunnen. Door dingen te blijven proberen werd mijn situatie soms wat beter, maar zorgde ook weer voor teleurstelling wanneer weer iets niet lukte. Ik heb verschillende keren vrijwilligerswerk gedaan, om onder de mensen te komen en te kijken wat bij mij paste. Sinds een jaar werk ik nu als kassamedewerker bij de Jumbo. Ik werk halve dagen, rust daarna een uur thuis en heb dan weer voldoende energie om mijn dochter op te halen van school en het huishouden te doen. Ik ben echt ontzettend blij en gelukkig met deze balans. Hoewel het wel tijd heeft gekost te accepteren om niet meer mijn huidige werk als maatschappelijk werker uit te kunnen voeren. Ik heb gemerkt dat andere waarden voor bij belangrijker zijn geworden, zoals het hebben van fijne collega’s in mijn werk, bepaalde routine en structuur. Het gaat niet meer om wat je doet qua werk, maar om de persoon die je bent.

Rust, structuur en regelmaat

In ieder geval een goede nachtrust. Ik probeerde tijdens mijn depressie toch de dingen te doen die belangrijk voor mij waren. Zoals te sporten. Ik probeerde in ieder geval elke dag even uit huis te gaan, buitenlucht een boodschapje doen. Dag en nachtritme; is een eerste voorwaarde. Ik heb minimaal 8 uur slaap nodig dus het vrije leven van feesten is er niet meer bij. Ook al hebben heel veel mensen dit niet, is dit voor mij toch soms nog wel lastig.

Geen drugs

Wil je een psychose voorkomen is het belangrijk dat je geen drugs gebruikt. Ik blow al jaren niet meer. Het is dus belangrijk dat je goede vrienden om je heen hebt waar het liefst dus geen drugs gebruikt wordt waardoor je in de verleiding kunt komen.


Acceptatie

Inmiddels heb ik werk, waarbij ik de balans heb met mijn privéleven. Ik heb nu 1,5 jaar geen last meer gehad van depressies. Het is voor mij belangrijk te accepteren dat depressie in mijn leven voorkomt en ik hier niet tegen moet vechten maar mij erbij neer te leggen. Dit betekent dat ik het zie als een ziekte. Ik ben gelukkig nooit lichamelijk ziek, heb nooit de griep of iets dergelijks. Bij mij zit de ziekte in mijn hoofd (wat eigenlijk ook bij je lichaam hoort). Wanneer ik depressief ben moet ik doelen bijstellen, als je de griep hebt ga je bijvoorbeeld ook niet de halve marathon proberen te lopen, of laat je ook even de boel de boel en stofzuig ik mijn huis een dag later. Dat zijn allemaal dingen die ik gaande weg geleerd heb. Ik ben niet te genezen, de kwetsbaarheid voor psychose en depressie blijft, maar er is wel herstel mogelijk.


In ieders leven gebeuren dingen met vallen en opstaan. Het is belangrijk je niet te veel schuldig te voelen, te relativeren en je kwetsbaar op te stellen om over je problemen te praten.

2 gedachten over “Manon

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *